کلر یک عنصر شیمیایی است که در جدول تناوبی در گروه هفتم قرار دارد. کلر به صورت گاز زرد مایل به سبز است که بوی بد و خفه کننده دارد و بسیار سمی است.
این یک ماده اکسید کننده، سفید کننده و گندزدا میباشد که در صنایع مختلفی مانند پتروشیمی، کاغذسازی، پلاستیکسازی و غیره کاربرد دارد.
کلر ضد عفونی کننده آب یکی از مهمترین مواد ضدعفونی کننده آب آشامیدنی است که میتواند باکتریها، ویروسها و میکروارگانیسمهای بیماریزا را از بین ببرد.
این محصول با واکنش با آب، ترکیباتی مانند اسید هیپوکلرو (HOCl) و یون هیپوکلریت (ClO-) تولید میکند که قدرت ضدعفونی بالایی دارند. این ترکیبات میتوانند دیواره سلولی میکروارگانیسمها را اکسید کنند و آنها را نابود کنند.

کلراسیون یا اضافه کردن کلر به آب آشامیدنی، یک فرآیند شیمیایی است که برای ضدعفونی آب در مبدا، در حین توزیع و در مخازن ذخیره انجام میشود.
کلراسیون میتواند آب را از آلودگیهای میکروبی ثانویه محافظت کند و کیفیت آب را حفظ کند.
برای کلراسیون آب، میتوان از گاز کلر (Cl2) یا ترکیبات آن مانند هیپوکلریت کلسیم (Ca(OCl)2) یا هیپوکلریت سدیم (NaOCl) استفاده کرد. این ترکیبات به صورت قرص، پودر یا محلول در بازار موجود هستند و بر اساس میزان کلر فعال، مقدار مصرف آنها متفاوت است.
میزان کلر مورد نیاز برای ضدعفونی آب بستگی به کیفیت فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی آب و همچنین حداکثر آب مورد نیاز دارد.
برای تعیین میزان کلر مورد نیاز، میتوان از روشهای آزمایشگاهی یا تجربی استفاده کرد. به طور کلی، میزان کلر باقیمانده در آب باید بین 0.2 تا 0.5 میلیگرم در لیتر باشد.
کلراسیون آب، یک روش ارزان و اثربخش برای ضدعفونی آب است که میتواند از انتشار بسیاری از بیماریهای منتقل شده از آب مانند کولرا، تیفوئید، هپاتیت و غیره جلوگیری کند.
اما کلراسیون آب نیز ممکن است برخی از مشکلات را به همراه داشته باشد. برخی از این مشکلات عبارتند از:
- ایجاد بو، طعم و رنگ نامطبوع در آب.
- ایجاد ترکیبات مضر مانند تریهالومتانها (THMs) که میتوانند خطر سرطان را افزایش دهند.
- کاهش میزان اکسیژن محلول در آب و اثرات منفی بر روی زیستگونههای آبزی.
- ایجاد خوردگی در لولهها و تجهیزات آبی.
بنابراین، برای استفاده از کلر به عنوان ضدعفونی کننده آب، باید با دقت و ملاحظه از مزایا و معایب آن آگاه باشیم و میزان مناسب کلر را بر اساس شرایط آب مورد نظر تعیین کنیم.